ehliyet, nihayet…
ehliyet kursunu bitirip, sinavlardan gecip ve nihayetinde ehliyeti almaya hak kazanip da aylarca bekleyen insan evladina ne denebilir? [bkz: ilgili blog yazim] kisaca, tembel harun olabilir; ya da usengec… her neyse, isten nihayet izin alip sicak bir yaz sabahinda bostanci’nin trafik subenin yolunu tuttum. 5 dakika icerisinde uzerinde gozlukle surmem gerektigini ifade eden bir ibarenin yer aldigi ehliyetime kavustum. ehliyet sahibi olmaktan dolayi mutlu olmami gerektirecek ilk neden, araba surebilecek haklara sahip olmam degil de artik nufus cuzdanimi yanimda tasimak zorunda kalmayasim olusu isin aci tarafi olsa gerek. ;) bu arada sanirim nufus cuzdanima yeni bir pvc kaplama yaptirsam iyi olacak.
bunun disinda insanlarin bilmedigim yerlerde dolasirken bana adres tarifi sormalari bir gelenek halini aliyor. bostanci’da gecirdigim yaklasik 15 dakikalik kisa bir surede 2 kisi adres sordu; ve ben kendimi kotu hissettim. “hayir, bilmiyorum” demekten hoslanmiyorum iste n’apayim. hani karsidaki “o zaman ne geziyon burda?!” diyecekmis gibi geliyor. :) en komik olansa, ingiltere’de londra’nin gobeginde aylak aylak dolanirken uzakdogulu bir vatandasin bana adres sormasiydi. ne diyim ben artik sana…
Henuz yorum yok